Κεφάλαιο:Kυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ Μέρος 1ο

 Στις 25 Ιανουαρίου του 2015 τα αποτελέσματα των εκλογών δίνουν την πρώτη θέση στον ΣΥΡΙΖΑ με 149 έδρες στη Βουλή.Την επόμενη μέρα σε μια λιτή ανακοίνωση ο Πάνος Καμμένος λέει στους δημοσιογράφους ΄΄έχουμε κυβέρνηση΄΄.Είχε κλείσει η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ή αλλιώς Τσίπρα-Καμμένου.Αυτή η αναδρομή γίνεται τώρα,πρώτον γιατί εξακολουθεί να βρίσκονται στην κυβέρνηση οι ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και δευτέρον πολιτικά έχουν φάει τα ψωμιά τους,δηλαδή τελειώνουν από την κυβέρνηση και είναι απίθανο να επιστρέψουν σε αυτήν υπό αυτή τη μορφή.Αυτή η αναδρομή δεν θα ειναί χωρισμένη ούτε χρονολογικά ούτε θεματολογικά,αλλά στρατηγικά.Ποια είναι τα πράγματα που στρατηγικά ήθελαν να εκφράσουν αυτά τα δύο κόμματα και τι συμπεράσματα αξίζει να βγάλει κανείς για το τί κάνουν σήμερα.
 Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ως αντιμνημονιακό μέτωπο
 Μετά τις 25 Γενάρη υπήρχαν δύο κόμματα διαθέσιμα να συνεργαστούν με τον ΣΥΡΙΖΑ,το Ποτάμι και οι  ΑΝΕΛ.Τα υπόλοιπα κόμματα είτε είχαν αποκλείσει τη συνεργασία βλ.ΚΚΕ είτε είχε αποκλειστεί ντε φάκτο από τον ΣΥΡΙΖΑ από πριν βλ.ΠΑΣΟΚ,ΝΔ.
 Ως αναφορά για το ΚΚΕ,ο ΣΥΡΙΖΑ επιδίωξε πολιτική συνεργασία πάνω στο τίτλο ΄΄μια κυβέρνηση της αριστεράς΄΄ λίγο πριν τις εκλογές του Μαίου του 2012.Η Παπαρήγα από το 2012 για το ΚΚΕ απέκλεισε το ενδεχόμενο με χαρακτηριστική απαξίωση της πρότασης.Το τί εξυπηρετούσε για το ΚΚΕ αυτή η άρνηση είναι μιας άλλης τάξης συζήτηση.Αλλά για το ΣΥΡΙΖΑ είναι εμφανές.Παρ΄ότι τα προγράμματα ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ από το τέλος του συνασπισμού που οδήγησε στη συγκυβέρνηση με Μητσοτάκη,εμφανίζονται ασύμβατα ήξερε  πως ανεξάρτητα από το ποιά θα είναι η απάντηση του ΚΚΕ η κατάσταση για τον ΣΥΡΙΖΑθα είναι κερδισμένη πολιτικά σε κάθε περίπτωση.Εάν το ΚΚΕ δεχόταν τότε σίγουρα το κυβερνητικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ θα ενέπνεε πολύ περισσότερο σαν κύρια πρόταση σοσιαλδημοκρατικού τύπου διακυβέρνησης από το οποιοδήποτε πρόγραμμα του ΚΚΕ που ελέω των δύο δεκαετιών αριστεριστικής ρητορικής ή θα ήταν αντιφατικό με τη μέχρι τότε πορεία του ή θα ήταν ένα κενό γράμμα βλ.πρόγραμμα για τη κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής.Κάθε φορά όμως που το ΚΚΕ αρνιόταν επιδεικτικά έμοιαζε σαν να ήθελε να αποφύγει καθήκοντα εξουσίας μιας κια δεν είχε σοβαρή εναλλάκτική  σε σχέση με την πολιτική πρόταση της κυβέρνησης της αριστεράς εκτός από την επίκληση στο μέλλον.
 Από ΠΑΣΟΚ,ΝΔ τα πράγματα ήταν απλά .Η συνεργασία μαζί τους θα θεωρούταν συγχωροχάρτι  στη βάρβαρη πολιτική των μνημονίων,άρα αμέσως ο ΣΥΡΙΖΑ θα έπαιρνε σειρά με Καρατζαφέρη,Κουβέλη.Το Ποταμί από την άλλη ήταν μια ανοικτή πόρτα,αλλά ήταν ταυτόχρονα ανοικτή πόρτα και για τους άλλους.Για τον ΣΥΡΙΖΑ ήταν βασική η αντιπαράθεση με το ποτάμι καθώς είναι φανερό πως ένα αστικό κόμμα του λεγόμενου ακραίου κέντρου θα αποτελούσε αποκούμπι για απογοητευμένους ψηφοφόρους των ΝΔ ΠΑΣΟΚ(βλcuididianos στην Ισπανία.,Μακρόν στη Γαλλία).Αυτό αποτελούσε για το ΣΥΡΙΖΑ μια εκλογική απειλή,αλλά και για τον όποιο μακροπρόθεσμο ρόλο επιδίωκε να παίξει στη πολιτική σκηνή.Παρ΄όλα αυτά ο ΣΥΡΙΖΑ στα πολιτικά πάνελ νουθετούσε το ποτάμι να πάρει θέση και δεν αντιπαρατίθοταν με όρους ΝΔ,ΠΑΣΟΚ ή και ΔΗΜΑΡ παρ΄όλο που ήτνα φανερό πως μπορούσε να παίξει(το Ποτάμι) το ρόλο της ΔΗΜΑΡ ακόμα καλύτερα.Αυτό είναι αναγνωριστικό ότι το προφίλ του ΣΥΡΙΖΑ ήθελε συνεργασία,συμμαχία με βάση το τί κάνεις σήμερα σε σχέση με τα μνημόνια και όχι το τι προτείνεις,ανεξάρτητα πόσο άσχημη θα ήταν μακροπρόθεσμα για τον ΣΥΡΙΖΑ μια συνεργασία με το Ποτάμι.Για αυτό το ζήτημα της συνεργασίας με το Ποτάμι και με τη ΔΗΜΑΡ είχε μείνει ανοικτό και για αυτό δέκτηκε στους κόλπους του ΄΄το μισό ΠΑΣΟΚ΄΄.
 Παρ΄όλα αυτά η συνεργασία με τους ΑΝΕΛ έγινε ΄΄υπερβολικά΄΄ εύκολα και γρήγορα,μόλις σε λίγες ώρες.Στην Ιταλία δύο κόμματα με μικρότερες πολιτικές διαφορές(Κίνημα5 αστέρων,Λέγκα του Βορρά) χρειάστηκαν κάτι παραπάνω από δύο μήνες σε ένα επίσης πολωμένο πολιτικό κλίμα.Κυριολεκτικά το σχέδιο του ΣΥΡΙΖΑ βασιζόταν σαν να περιμένε τους ΑΝΕΛ να μπουν ση Βουλή σε περίπτωση που δεν έπαιρνε αυτοδυναμία και όλα τα υπόλοιπα να ήταν εφεδρικές κακές λύσεις που θα οδηγούσαν πιθανόν γρήγορα σε νέες εκλογές.Υπό αυτήν την έννοια το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ κατά αντιστοιχία ήταν ένα.Αντιμνημόνιο.Εκ των πραγμάτων αυτό από μεριάς  ΣΥΡΙΖΑ παιρνούσε σε μια κατάσταση μέριμνας για τα φτωχά λαικά στρώματα και για τους ΑΝΕΛ πιο εθνικόπατριωτικό χαρακτήρα.Το προφίλ της κυβέρνησης προσπαθούσε να κάνει έναν εντελώς στρεβλό αντικατοπτρισμό του τί συνέβαινε στις πλατείες του 2011-2012 κυρίως στις συνειδήσεις των ανθρώπων.Παρ΄όλα αυτά οι πρώτες βδομάδες είχαν μια τρανταχτή επιτυχία(δημοσκοπήσεις της περίοδου) για να ακολουθήσει η πρώτη τρανταχτή αποτυχία στη συμφωνία της 20ής Φλεβάρη.
 4 μήνες αργότερα αφού είχε υποχωρήσει σε μια σειρά πραγμάτων έχοντας δεσμεύσει αποθεματικά ταμείων κτλπ,οδηγήθηκε στο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου για αν το θα έρθουν νέα μέτρα.Μέχρι σήμερα κανείς δεν μπορεί να πει τι απ΄όλα σκεφτόταν ο Τσίπρας με αυτή την απόφαση.Μένει ένα φυσικό ερώτημα εάν τρόμαξε με την ΕΚΤ ή αν ήλπιζε σε ένα καλό για τον ίδιο αποτέλεσμα στο δημοψήφισμα,δηλαδή μια ηρωική απόδραση από μια οριακή ήττα του ΟΧΙ ή μια οριακη νίκη του ΟΧΙ που του δίνει το ελεύθερο να παρουσιαστεί ως συμφιλιωτής.Όπως και να έχει οι αυταπάτες ήταν τεράστιες για τον ίδιο και λαικές μάζες,η εργατική τάξη και τα φτωχά λαικά στρώματα ήταν αρκετά αποφασισμένα παρ΄όλες τις πιέσεις της περιόδου.Την επόμενη μέρα ο Τσίπρας είχε κείμενο για το ρόλο του επίδοξου συμφιλιωτή,εργατικής τάξης και αστών,μνημονιακών αντιμνημονιακών,μια μεγάλη αντίφαση καθώς ο ένας επιβάλλει και ο αλλος αποδέχεται ,δεν θα μπορούσε όμως να έχει ετοιμάσει κάτι άλλο.Και αυτό ήταν το τέλος του αντιμνημονιακού μετώπου.Το μπλοκ του ΟΧΙ που ήταν αυτό που είχαν αφήσει πίσω τους οι πλατείες είχε πλέον ένα ξεκάθαρο διχασμό.Και αυτός ο διχασμός δεν ήταν τίποτα άλλο από τις μάζες με τους εκπροσώπους τους.